Okt 12

Zo het is alweer bijna een week geleden sinds m’n laatste bericht. Er is in deze week veel gebeurd zeg! Als ik de kranten mag geloven niet alleen bij m’n eigen reisavonturen. Sjonge de hele wereldeconomie staat op instorten, maar ik maak me daar niet druk om. Ik had m’n eigen zorgen!

Het was dinsdag 7 oktober dat ik om 11 uur vertrok met een busje naar Bromo. Bromo is een bekend vulkanisch gebied gelegen op zo’n 2000 meter hoogte. Het schijnt prachtig te zijn om daar de zonsopkomst te zien. Dus dat leek me een goed plan. Eerst met een busje met een aantal aardige andere backpackers op weg naar Bromo. Het was een rit van ongeveer 8 a 9 uur, en het beloofde de meest ellendige rit tot nu toe te worden.
Het begon allemaal met de geweldige chauffeur… Read the rest of this entry »

Okt 6
Wat een dombo!
icon1 Sven | icon2 Indonesië | icon4 10 6th, 2008| icon35 Comments »

Zaterdagochtend ben ik vertrokken bij Cees en Jantine. Het waren een aantal gezellige en interessante dagen. 2 bussen brachten me naar het treinstation in Yogja, Tugu stasion. Daar moest ik 2 uur wachten en vertrok toen in een overvolle trein naar Solo. Tijdens het naar binnen proppen in de trein zag ik een andere westerling. Het bleek een Australiër te zijn en we raakte aan de praat, hij ging ook naar Solo. Ook raakten we aan de praat met een Indo, hij werkte in Jakarta bij de rechtbank. Een uur stonden we tussen alle mensen in en praatte over Indonesië en de wereld. De Indo bood ons aan naar een guesthouse te brengen, z’n auto stond bij het station. Nou perfect! Om 3 uur kwam ik aan bij Istana Griya. Een net guesthouse voor 1 of 2 nachten. Ik wilde eerst met de Australiër door de stad lopen, maar onze backpackers-bijbel vertelde dat alles al gesloten was, zondag! Ik besloot te chillen en dagboek te schrijven.
’s Avonds met de Ozzy lekker zitten praten en nog ergens gegeten. Vroeg naar bedje gegaan want morgen zouden we in de ochtend wat dingen bekijken. Hij had zich voor een tour naar Bromo en dan door naar Bali

ingeboekt.

Zaterdagochtend. Samen met de Ozzy bezochten we wat ‘hoogte’ punten van Solo. Ik pinde nog wat geld, omdat ik ook besloten had met de Ozzy mee te gaan op de tour, was wel een goed idee omdat ik zo snel in Bali kon komen. Het mooiste van de ‘hoogte punten’ was een soort paleis van een royalfamilie hierzo. Het is heel apart, want ze hebben geen grondgebied, geen macht, maar zijn wel erkend als royal. In het paleis zijn overal de banden met andere koninkrijken te zien. Er zijn vele kado’s te zien in glazen kasten, veel uit Nederland. Het was interessant.
We liepen terug naar het guesthouse om snel te douchen en dan in de minibus te springen naar Bromo. HA, dacht had ik dus gedacht. Om m’n kamer te betalen deed ik m’n portomonee open. OOHH NEEEE!!!!! SHIT SHIT, waar is m’n pinpas!! Ik keek snel rond en in m’n tas, maar nee geen pas!!! Vlug sprong ik bij een Indo op de scooter en reed naar het paleis, daar hadden ze het niet gevonden. KLOTE!!! Toen door naar de bank waar ik gepind had. NIETS!!!! Ik weer terug naar het paleis met de Indo op de scooter!

ECHT NIETS, terug bij het guesthouse vertelde ik dat ik de pas niet had. Ik kon dus nog niet mee op de tour, godverd…. Ik moest tot rust komen, en al m’n stappen terug gaan. Ik concentreerde me erg goed en zag het toen voor me! Terwijl ik m’n geld telde dat ik uit de ATM had gehaald en in m’n portomonnee stopte pakte ik het pinbonnetje. Vervolgens ben ik met m’n dombohoofd gewoon naar buiten gelopen naar de Ozzy. In Ne derland krijg ik altijd eerst

de pas en dan het geld, daardoor zal ik wel de mist in zijn gegaan. Ohhh, de pas moest dus in de ATM zitten. Ik vroeg aan Patrick van het guesthouse hoe ik het kon oplossen. Morgen gaat de bank open zei hij. SHIT zit ik hier een hele dag, in de hoop dat ik dan maandag m’n pas terug kan krijgen!!!

Er zat niets anders op, ik pakte een boek en heb de hele dag gelezen. ’s Avonds ergens nasi gureng gegeten en nog effe op internet gezeten, om 11 uur gaan slapen in de hoop dat morgen m’n pasje weer in handen verschijnt.

Vanochtend was ik om half 9 bij de Danamo Bank. Na een kwartiertje wachten werd ik geholpen. Of er iemand engels sprak vroeg ik. Allemaal verlegen lachjes en er werd iemand gehaald. Die vond het ook doodeng om Engels te spreken, maar ik kon m’n verhaal uitleggen. Tot m’n ongeloof ging er meteen een man naar de ATM om de pasjes eruit te halen. Na een aantal zenuwslopende minuten kwam hij terug. Het zweet stond me ondertussen tot aan m’n vingertoppen, niet omdat het zo heet was, want de airco werkte best goed, maar van de zenuwen. Zou mijn pasje in de stapel andere pasjes zitten?????
Ik vroeg het meteen aan hem toen hij aankwam lopen, en JA, hij zat erbij!!
Wat een opluchting!! Ongelovelijk!!! Ik was zo blij! Iedereen die achter me zat te wachten in rijen van 5 op mooie groene stoelen keek m’n kant op! hahaha, oohh wat ben ik blij dat ik m’n pasje weer terug heb! Zo’n stom stukje plastic, maar zo belangrijk!!
Met m’n creditcard had ik ook nog wel geld op kunnen nemen, maar dan moet je weer allerlei kosten betalen enzo. Nu had ik m’n pasje weer terug. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik zo dom ben geweest om hem gewoon in de ATM te laten zitten. Ik met al m’n Postbank ervaring. In Australie heb ik nog nooit iets kwijt geraakt, ja een keer een t-shirt, maar nu in Indonesie al twee keer heel belangrijke spullen.
Nu ga ik terug naar het guesthouse, check 3x of ik alles heb, en stap dan hopelijk in een mini-bus die me veilig naar de vulkaan Bromo brengt. Daar blijf ik dan een nachtje slapen, om midden in de nacht op te staan en de zonsopgang te kunnen zien bij de beroemdste vulkaan van Indonesië. Later die dag rijden we naar Bali. Ik zal hopelijk uitkomen in Lovina…
Wat een avonturen weer he!!
Pfff wat een stress ook….