Aug 4

Beelden die ik nooit eerder heb gezien in Nederland. De wanhoop, het verdriet, de verslagenheid en aan de andere kant de kracht, de eenheid en het doorzettingsvermogen. Wat zijn de mensen in Aceh sterk geweest! 

We zijn vanmiddag naar het Tsunami-museum in Banda Aceh geweest.

Een heel erg mooi gebouw, dat van de buitenkant niet erg ‘Indonesisch’ oogt. Het lijkt zo af en goed verzorgd… Van binnen zien we dat het gebouw toch al aardig wat scheurtjes vertoont. Desalniettemin dient het zijn doel. De mensen in Aceh hebben een hel doorgemaakt. Stel je voor dat je eerst jarenlang in oorlog en onrust leeft, vervolgens een flinke aardbeving… Je probeert elkaar te helpen en het volgende moment komt er een flinke stroom water door de straten zetten, vermengd met riool en puin. Wat je nu nog ziet in Aceh is niet veel puin meer. De mensen hebben in minder dan 6 jaar hun leven al weer behoorlijk opgepakt. Onvoorstelbaar! 
Read the rest of this entry »

Mrt 27

Vanuit Dalat met de bus door de bergen naar Nha Trang gegaan. Het was 5 uur rijden, en zowaar kwam ik ook nog op tijd aan. Ik vond een fijn klein hotel in een rustige zijstraat. De eerste 2 dagen chillde ik op het strand. Gisteren verkende ik de stad en liep heel wat heen en weer door de hitte. ;)
Vandaag heb ik twee hele mooie duiken gemaakt bij de eilanden hier aan de kust. Vele prachtige koralen en kleine visjes en onderwater slakken. Heerlijk om weer effe de onderwaterwereld te bewonderen!

:D

Morgen ga ik met de lokale bus naar een plaatsje in het binnenland. De preciece naam weet ik niet eens precies, maar het moet er erg mooi zijn. Vele heuvels en bergen, meren en bossen. Daar zal ik een paar dagen de omgeving verkennen en daarna met de bus naar Pleiku gaan. Daar ook een paar daagjes om vervolgens weer de kust op te zoeken in Hoi An en Hué. :)

Zo dat was een lekker kort berichtje! hehehe, zie je wel dat ik het kan!

Korte stukjes schrijven! ;)

Het einde van m’n reis komt nu langzaam aan in zicht.

Ik zal weer op zoek moeten naar een baan als meester! Dat zal even wennen worden weer, maar heb d’r stiekem ook wel weer zin in! Lekker de kinderen lastig vallen met al m’n verhalen over Azië…

Feb 23

De zon was een half uurtje geleden al langzaam achter de horizon verdwenen, maar donker was het nog niet. De hemel had nog zo’n aparte blauw-grijzige gloed. Deze prachtige kleur werd gereflecteerd door de grote zee die voor me lag en een ligt briesje gaf het alles een beetje beetje mysterieus sfeertje. Ik stond met m’n voeten in het super fijne zachte zand te draaien. Kijkend naar dit prachtige schauwspel dacht ik na wat er het komende uur zou gaan gebeuren. We hadden net de briefing gedaan en ik wist wat er van me verwacht werd, maar nu ik hier zo in het zand stond voelde ik toch een aardige last op m’n schouders drukken. Ik stapte wat moeilijk aan boord van de boot die voor me in het water lag te dobberen. Samen met nog drie andere mensen zaten we in het zelfde schuitje. Niet wetende wat ik precies zou gaan mee maken had ik een raar gevoel over me. Een combinatie van spanning, enthousiasme, opwinding en een beetje angst. Terwijl de boot langzaam Coral bay achter me liet probeerde ik me wat te ontspannen. Plots gaf bootsman vol gas en schoten we met grote snelheid over het water. De wind wapperde in m’n gezicht en hielp me wat te ontspannen. Het enthousiasme nam even de overhand bij m’n gevoel en ik riep iets als: “JOEHOEE”, en zei: “Lets do it!”. Ik kreeg een korte glimlach toegeworpen en begreep dit niet de eerste keer was voor de drie andere mensen aan boord. Na 10 minuten varen werd het gewapper in m’n gezicht minder en dat betekende dat we in de buurt waren. Ja hoor, de boot stopte en het was tijd voor actie!
Read the rest of this entry »

Jan 23

De drie daagse trip bij de Kinabatangan Rivier zou m’n mening over Borneo wel eens kunnen veranderen schreef ik de laatste keer. Ik was nog niet zo enthousiast over Borneo en de regen speelde daarbij een grote rol uiteraard. (En inderdaad Corrie ik mis natuurlijk Fida ook!) Nu is het niet zo dat tijdens de 3 dagen langs de rivier in de jungle het bepaald mooi weer was, integendeel, maar goh het was wel weer een ervaring die mijn mening over Borneo deed veranderen.

:p

De accomodatie was erg ‘basic’. Ik sliep in een schuur die verdeeld was in 3 kamers. Ik sliep in de middelste met twee van hout gemaakte stapelbedden. Aangezien ik de enige was had ik de kamer voor mezelf. Naast de slaapkamers stond in de blubber een houten gebouw dat dienst deed als eetplek. Door de regen was de grond doorweekt met water en alles dus blubberig. De 3 dagen bestonden uit vroeg op staan voor riviertochten, een nachtwandeling en dagwandeling door de jungle en eten. ;)
In een motor bootje met m’n poncho aan vaarden we door de regen langs de oevers op zoek naar wilde dieren. Het duurde niet lang of we zagen allerlei apen en vogels. Prachtige hornbills, neusapen (Proboscis Monkey) en vele andere soorten apen. Ik kreeg wel een houten kont van het bootje en was dan ook blij dat we na twee uur in de regen rond varen weer terug waren in ons krottige onderkomen. Ik had natuurlijk weer de goedkoopste tour geboekt en dan had dus duidelijk zijn nadelen, maar ik klaagde niet. :)

Read the rest of this entry »

Okt 24

dreambeachDe wind zorgde voor een aangename verkoeling op het bootje dat dobberde op de sterke stroming langs de tropische Gili Islands. Ik roggelde een mooie groene in m’n duikbril zodat straks tijdens het snorkelen m’n glas niet beslaat. Vervolgens deed ik m’n flippers aan en liet me achterover vallen, het warme azuurblauwe water in. Echt afkoelen deed het nog niet, want het water is hier zo’n 28 graden, een klein verschil met de 30-35 graden die het hier overdag is. M’n dag zou bestaan uit snorkelen op 4 verschillende plekken rond de drie Gili eilanden en een lunch op Gili Meno. Voor 70.000 roepies, dat is zo’n 6 euro.
Kijkend door m’n duikbril zag ik al snel honderden verschillende soorten prachtige vissen, de ene nog veller gekleurd dan de ander. Vele zul je wel eens in de film Finding Nemo gezien hebben, in het echt zijn ze nog mooier kan ik je vertellen! Het koraal is hier niet zo kleurrijk, maar zorgt wel voor genoeg pleizer om naar te kijken. Ik nam een flink hap adem en flipperde zo’n 8 meter naar beneden om alles eens van wat dichterbij te bekijken.  Tussen het koraal zwommen prachtige zwart-witte visjes. Wanneer ik te dichtbij kwam schoten ze het koraal in om zich te verstoppen. Met een paar stevige halen zorgde m’n flippers ervoor dat ik weer boven kwam en het al zo fijne zuurstof weer in te kunnen ademen. Is dit dan het paradijs…?

(Ik heb foto’s geupload. Klik op verder lezen en dan staan ze onder aan. Ook zijn er nieuwe foto’s bij MyTravelMate & ook nog eens bij Foto Gallerij!)

Read the rest of this entry »