Aug 9

We zijn vanmiddag aangekomen op het groene zonnige eiland Langkawi. Gelegen in het noordoosten van Maleisië. Om half 2 hadden we na wat zoeken een prima plek gevonden voor 4 dagen.

Een appartement met het strand voor de deur. Heerlijk even helemaal ontspannen, op dit ‘tax-free’ eiland. (Biertje kost 50 eurocent! :) )

Vanochtend hadden we vanuit Penang de ferry genomen. We zaten met een groep van 15 Indiërs en die wilden allemaal met ons op de foto. We hebben flink gelachen! Wat een types, en toen we koud een half uur onderweg waren hingen ze allemaal met hun gezicht over de railing. Haha, even later zag ik dat er extra plastic zakjes werden uitgedeeld.

Dat deed me denken aan heel wat ritjes door de bergen van Vietnam. Daar vlogen de gevulde zakjes met een soepele beweging de berm in. Hier heb ik gelukkig niet gezien wat er met de gevulde zakjes gebeurden. :)

In de nieuwe haven op Langkawi namen we de tijd om wat te eten en te drinken. We regelden alvast een busticket naar Kuala Lumpur en sprongen toen in de taxi bij Am Cheung. Hij nam ons langs verschillende resorts. Ze noemen het hier resort, maar het lijkt er in de verste verte niet op hoor. Niets was goed genoeg voor onze laatste week.

Dus nu zijn we mega aan het splurgen voor 28 euro per nacht! :D

We gaan nog een auto huren om het eiland rond te rijden en verder alleen maar chillen.

Net nog effe bij een bookshop nieuwe boeken gehaald, dus dat komt helemaal goed!
Maandag zijn we weer thuis, kunnen we weer lekker brood met kaas eten met een glas melk! Jammie! ;)

Feb 23

De zon was een half uurtje geleden al langzaam achter de horizon verdwenen, maar donker was het nog niet. De hemel had nog zo’n aparte blauw-grijzige gloed. Deze prachtige kleur werd gereflecteerd door de grote zee die voor me lag en een ligt briesje gaf het alles een beetje beetje mysterieus sfeertje. Ik stond met m’n voeten in het super fijne zachte zand te draaien. Kijkend naar dit prachtige schauwspel dacht ik na wat er het komende uur zou gaan gebeuren. We hadden net de briefing gedaan en ik wist wat er van me verwacht werd, maar nu ik hier zo in het zand stond voelde ik toch een aardige last op m’n schouders drukken. Ik stapte wat moeilijk aan boord van de boot die voor me in het water lag te dobberen. Samen met nog drie andere mensen zaten we in het zelfde schuitje. Niet wetende wat ik precies zou gaan mee maken had ik een raar gevoel over me. Een combinatie van spanning, enthousiasme, opwinding en een beetje angst. Terwijl de boot langzaam Coral bay achter me liet probeerde ik me wat te ontspannen. Plots gaf bootsman vol gas en schoten we met grote snelheid over het water. De wind wapperde in m’n gezicht en hielp me wat te ontspannen. Het enthousiasme nam even de overhand bij m’n gevoel en ik riep iets als: “JOEHOEE”, en zei: “Lets do it!”. Ik kreeg een korte glimlach toegeworpen en begreep dit niet de eerste keer was voor de drie andere mensen aan boord. Na 10 minuten varen werd het gewapper in m’n gezicht minder en dat betekende dat we in de buurt waren. Ja hoor, de boot stopte en het was tijd voor actie!
Read the rest of this entry »

Feb 13
Tot ziens Borneo
icon1 Sven | icon2 maleisie | icon4 02 13th, 2009| icon34 Comments »

Het is vandaag vrijdag de 13e realiseer ik me terwijl ik dit schrijf… Niet echt een handige dag om te vliegen misschien…. Gelukkig ben ik niet bijgelovig en weet ik dat er een prachtig engeltje op m’n schouder zit die me al mijn hele reis gelukt geeft. De laatste dagen in Borneo waren dan ook prachtig. In tegenstelling tot de regen die ik als welkomsgeschenk kreeg toen ik aankwam, was het nu zonneschijn de aarde deed broeien.


Na een paar dagen in Kuching te zijn geweest en een bezoek aan de orang-utans gebracht te hebben ging ik naar Bako NP.

Een prachtig nationaal park

ten noorden van Kuching. Hier bracht ik 3 dagen 2 nachten door in een prachtige omgeving gevuld met slangen, wilde zwijnen, longtail maqacue, proboscis monkeys (neusapen), silverleaf monkeys en verschillende soorten hagendissen en insecten. Ik besteedde m’n tijd aan het verkennen van het prachtige nationaal park. Er waren vele goed opgezette wandelroutes. Het zweet gutste van m’n voorhoofd af tijdens het wandelen en ik was dan ook blij dat ik voornamelijk in de schaduw van de jungle liep, maar het was heet.
Read the rest of this entry »

Dec 13

Dag lieverds,

de afgelopen dagen zijn weer helemaal top!


Was ik op Hat Ton Sai nog actief, hier doe ik helemaal niets meer. Alleen maar op ‘t strand liggen en lezen.

Uiteraard doe ik ook vele tukjes en eet en drink

ik eens wat.


Ik ben zelfs zo lui dat ik niet eens eens een verhaal ga schrijven, ik verblij jullie alleen maar met een aantal foto’s! Die zullen goed werken om jullie koude Nederlandse weekend wat meer warmte te geven…

Hot Ton Sai
Ko Lanta
Okt 30

De regen begint zachtjes op m’n blauwe helm te tikken. Ik volg met m’n ogen de rijstvelden die tegen de stijle hellingen zijn aangebouwd, dan zie ik in de hoogte palmbomen met grote kokosnoten erin, nog hoger zie ik donkere wolken die boven het landschap voorbij drijven. Het regent niet hard maar toch ben ik zeiknat. Ik kijk om me heen en zie overal water op en neer klotsen.

Dit kan niet goed zijn bedenk ik me, terwijl ik probeer te genieten van het prachtige landschap waar ik doorheen glij. Een flinke klap en een val van een meter maken me nog natter dan ik al was. Plots wordt er met een Indonesisch accent geroepen, PEDDEL PEDDEL!! Vlot zet ik met een flinke kracht een aantal flinke halen in het kolkende water zodat de blauwe rubber boot weer recht komt te liggen in. Shit ik moet wel op blijven letten natuurlijk.

Vol vaart glijden we af op de volgende waterval, ik ben aan het raften in Bali.

Afgelopen maandag ben ik in Ubud aangekomen nadat ik 4 nachten in Kuta heb doorgebracht. Kuta is de ‘partyplace to be’ hier op Kuta. Ubud daar in tegen is de plek om vele culturelen activiteiten te zien en te beleven. Een grote tegenstelling, want Kuta is enorm westers, zoals ik al verteld had stikt het er van de Australiërs en die zuipen aardig wat biertje tot diep in de nacht.
Ik zal kort proberen te vertellen wat ik nu weer allemaal beleefd heb.
Read the rest of this entry »

Sep 23

Pangandaran is e en

klein plaatsje bij een schiereiland aan de zuid-kust van Java. Er wordt geleefd van de visvangst, maar ook van de rijstoogst, kokosnoten, toerisme en het verkopen van eten. Het is hier erg rustig in vergelijking met de andere plekken waar ik geweest ben in Java. Ik had echt rust nodig en die heb ik hier goed gevonden. Ondertussen ben ik hier nu alweer bijna een week. Wat heb ik allemaal gedaan vraag je je waarschijnlijk af? Nou ik zal het even vertellen!

Van woensdag tot en met vrijdag heb ik helemaal niets bijzonders gedaan. Ik werd elke dag rond 9 uur wakker, genoot van een BananaPancake ontbijt met koppies thee. Daarna las ik een boek of Quest die ik hier gevonden had. Rond het middaguur liep ik het kleine straatje uit waar het guesthouse aan ligt en liep het strand op. Ik was dan standaard de enige daar. Ik legde m’n handdoek neer, maakte een heuveltje zand om m’n hoofd op te leggen zodat ik lekker kon lezen. Ik nam eens een verkoelende duik in de ruige golven en zorgde ervoor dat ik niet te diep ging. De stroming is erg sterk. Rond een uur of 5 dwarrelde ik dan eens terug naar ‘t guesthouse waar ik de enige backpacker was. Verder was er niemand. Na een douche en nog effe wat lezen op m’n balkon ging ik eens ergens eten. Soms had ik wel iemand ontmoet of in het restaurant zelf ontmoette ik iemand en at ik gezellig daar samen mee. Genoot van een halve liter Bintang bier voor 1.50 euro en was gelukkig!

Zaterdag besloot ik maar eens wat actiefs te doen. Ik ging naar het kleine nationale park dat hier op de punt van het schiereiland ligt. Ik liep langs de kust richting de ingang. Plots zag ik Makake apen over de grond lopen en in de bomen klimmen. Doornormaal tussen de mensen door. Dat was wel even apart, maar het was al snel normaal. Nu heb ik geen goed gevoel met die Makake, ze kijken naar alsof ze je op gaan eten. Ik heb gehoord dat je ze geen eten moet geven en vooral niet gaan rennen als ze bang wordt. Blijf rustig staan en maak je groot en loop langzaam weg. Ik besloot sowieso afstand te houden met ze. Voor 5000 roepies (37,5 eurocent) liep ik naar binnen.

Read the rest of this entry »

Sep 18

Na m’n avonturen in de bergen bij Cibodas en m’n bezoek aan het schokkende en indrukwekkende Bandung was het echt tijd voor meer rust. Dat heb ik nu gevonden in Pangandaran.

Ten noorden van Bandung ligt een nationaal park, Taman Wisata Alam. In dit park liggen 3 vulkanen. Dinsdagochtend nam ik een minibus naar het park. Het kwam er weer op neer dat ik met 15 man in een busje zat, maar het was maar voor een uurtje dus viel wel mee. Ik werd langs de kant van de weg afgezet. Liep een stuk omhoog de berg op, betaald 35.000 roepies entree (2.70 euro) en kwam er achter dat er geen busjes omhoog reden. Dan maar lopen, in de hitte 2uur ophoog. Klote, daar had ik eigenlijk geen zin in na het klim avontuur eerder deze week.
Gelukkig was er een jongen met een scooter en die bracht me voor 20.000 roepies omhoog. Boven aangekomen bekeek ik de krater van de vulkaan, at nasi goreng met ei en maakte wat foto’s. Daarna liep ik een stuk naar beneden en bekeek nog een krater op de helling van de grote vulkaan. Hier borrelde het water en voelde je de hitte uit de vulkaan komen.


De vele gidsen die zich al aan me hadden aangeboden zeiden dat het gebied moeilijk alleen te belopen was en dat het wel 2 1/2 uur zou zijn.

Nou, ik liet me niet in de maling nemen en keek in m’n lonely planet en vroeg aan wat lokalen hoe de situatie was. Het was dus makkelijk te doen! Op m’n gemak liep ik de vulkaan af door het regenwoud.
Onder tussen was het alweer kwart voor 3 en moest ik een busje zien te regelen om weer naar Bandung te geraken. Ik stond nog geen 3 minuten langs de weg of er kwam er al een langs. Hupakee, daar zat ik alweer tussen de Indonesiërs.  Binnen een uur was ik weer bij Bandung station. Ik regelde eerst voor de volgende dag een bus naar Pangandaran, voor 120.000 roepies. De rit zou zo’n 6 uur zijn. Fijn eindelijk naar het strand en de rust.
’s Avonds at ik in m’n eentje bij Restaurant 888. Er was helemaal niemand in het restaurant, maar volgens de Lonely Planet was het prima eten, en dat klopte ook wel. Lekker naar bed gegaan met de gedachten weg te gaan uit de drukte en het toch niet relaxed guesthouse in Bandung.

Woensdagochtend zat ik om 6 uur in een luxe minibus en die bracht me naar m’n rust. De rit ging door steden, dorpjes, rijst velden, palmbomen bossen en overal mensen en mensen. Het is druk op Java. Een eiland met 120 miljoen inwoners! Om 11.30 kwam ik aan in Pangandaran en het voelde al direct relaxed. Ik hoorde het strand en er was een verkoelend briesje.
Er kwam al een jongen naar me toe en die nam me mee naar

een guesthouse. Komodo Island Guesthouse heet het. Een rustige plek, waar een paar backpackers zijn. Voor 60.000 roepies per nacht heb ik een 2 persoonsbed en ontbijt erbij. Hier wil ik wel even chillen.
Door de air-co voelde ik me smiddags niet top.

Dus na een lekkere lunch bij een stalletje, samen met een Engels man die aan Oxford gaat studeren, ging ik op t strand liggen en viel al snel in slaap. Na m’n eerste duik in zee, voelde ik me al iets beter.
’s Avonds raakte in aan de praat met 2 nederlandse meiden. Ik ging met ze mee uit eten. We liepen naar de fishmarket. Daar is het heerljk eten had ik gehoord. Nou, dat klopte wel. Voor 35.000 roepies (3 euro) aten we ons buikje vol met 1 kilo verse grote garnalen, heerlijk gekruid met sauce. Verder wat rijst en groente! Top! Ik voelde me moe en we liepen relaxed naar t guesthouse.

Vandaag heerlijk uitgeslapen, ontbeten, zitten lezen, liggen lezen, naar t strand gegaan, daar ook gelezen en gezwommen en nu dus m’n verhaal geschreven. Ik ga nu terug naar m’n guesthouse om te douche en dan eens kijken waar ik vanavond ga eten en eventueel met wie? Dat zie ik nog wel! Het blijft een verrassing reizen in je eentje!

Leuk weer de reacties! Top hoor!!
Fotos lukte hier niet, de verbinding is te sloom!

Dikke kus!!!