Aug 4

Beelden die ik nooit eerder heb gezien in Nederland. De wanhoop, het verdriet, de verslagenheid en aan de andere kant de kracht, de eenheid en het doorzettingsvermogen. Wat zijn de mensen in Aceh sterk geweest! 

We zijn vanmiddag naar het Tsunami-museum in Banda Aceh geweest.

Een heel erg mooi gebouw, dat van de buitenkant niet erg ‘Indonesisch’ oogt. Het lijkt zo af en goed verzorgd… Van binnen zien we dat het gebouw toch al aardig wat scheurtjes vertoont. Desalniettemin dient het zijn doel. De mensen in Aceh hebben een hel doorgemaakt. Stel je voor dat je eerst jarenlang in oorlog en onrust leeft, vervolgens een flinke aardbeving… Je probeert elkaar te helpen en het volgende moment komt er een flinke stroom water door de straten zetten, vermengd met riool en puin. Wat je nu nog ziet in Aceh is niet veel puin meer. De mensen hebben in minder dan 6 jaar hun leven al weer behoorlijk opgepakt. Onvoorstelbaar! 
Read the rest of this entry »

Jul 21

Na een paar dagen chillen bij Lake Toba. Zijn we nu aan gekomen in Berestagi. In de omgeving zijn er ov

eral boerderijtjes. Er wordt van alles verbouwd. De omgeving bestaat uit vulkanen die honderden jaren geleden ervoor zorgde dat het goed vruchtbaar is geworden.

Hier in Berestagi is het niet zo heet, dus heerlijk om rond te lopen over de markt. Echt zo’n typische Aziatische markt, waarbij je met

je schoenen door de natte zwarte drek loopt. Een smuige combinatie afval van resten groenten en fruit, doden vissen koppen, plastic zakjes, sigaretten peuken en weet ik wel al niet meer. We liepen door de nauwe straatjes gevuld met trotse marktkraamhouders. Er werd van alles verkocht, van schoolspullen tot levende kippen en vissen. Fida geloofde haar ogen niet toen er een tandloze oudere vrouw uit een ijzeren kooi een kip uitzocht. Deze werd vervolgens achter in de donkere kraam met soepele handbewegingen van een stoere Indo ter plekke van z’n kop ontdaan. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

We zouden vandaag eigenlijk Gunug Sybajak beklimmen, maar het had de hele nacht keihard geregend en Fida had last van haar teen met lopen, dus besloten we maar een chill dagje te houden. Goede keuze want toen we wakker werden was het goed bewolkt en alles was doordrenkt met vochtig regenwater.

Morgen gaan we naar Bukit Lawang. Daar kunnen we de Urang Oetang zien en een trekking doen. We zullen daar verblijven in een van de guesthouses

in de jungle aan een verkoelende rivier.

We zijn benieuwd!
Het is nog effe kijken hoe we daar gaan komen We kunnen op verschillende manieren. Er is weinig touristisch verkeer, dus we hebben nog geen mini-bus kunnen charteren zoals vanaf Lake Toba naar hier. We zien het vanavond en anders morgenochtend wel.

Maandag vliegen we naar Bada Atjeh vanaf Medan. Dan gaan we naar Pulau Weh, daar gaan we 10 duiken doen en slapen we in een nieuw guesthouse.  We hebben prachtige verhalen gehoord over het duiken, daar kijken we echt naar uit..

Hoe is het in Nederland?

Ohja, als jullie willen bellen of smsen dan kan dat naar: 081 377 4117 33
Als je ons wil bellen moet je op internet even kijken welk nummer ervoor moet. Volgens mij is het +62.
En dan moet je de 0 weg laten van het mobiele nummer.

Nu gaan we weer effe een angkot aanhouden, een van de kleine groene roestige busjes die de hele dag heen en weer rijden langs ons guesthouse.

Selemat Malam! (goedeavond!)

Jul 18
Sumatra, Lake Toba
icon1 Sven | icon2 Indonesië | icon4 07 18th, 2010| icon36 Comments »

Na een aantal dagen heerlijk chillen op het Maleisische eiland Pulau Pangkor zijn we zaterdagochtend om 8 uur vertrokken vanuit ons gezellige hostel in Kuala Lumpur. Via de monorail en een busrit kwamen we om half 10 aan op het vliegveld.

Onze vlucht stond om 12 uur gepland vanaf het LCCT vliegveld van AirAsia. In een uur vlogen we naar Medan, grappig genoeg kwamen we daar ook weer om 12 uur aan. Vanwege het tijdsverschil hadden we dus wat dat betreft geen tijd verloren.

Nadat we de gebruikelijk 25 dollar betaald hadden voor ons visum, mochten we de douane door. Na een eerste plasje gedaan te hebben op Sumatraanse bodem bekeken we hoe we de stad in gingen. Een taxi kostte 50.000 roepie. Dat vonden we te duur. In de Lonely Planet lazen we dat er ook een becak ging, een soort van kleine tuktuk.

Dus wij met z’n 2 opgepropt voor 15.000 roepie Medan centrum in.

Voor mij was het allemaal erg herkenbaar, omdat ik dit al vaak beleefd heb op Java en Bali. Voor Fida was het helemaal nieuw, en dat

was toch echt wel even een cultuur shock. Andere backpackers die we later spraken, ervaarde dat ook zo.
Read the rest of this entry »

Jul 9
De vakantie begint
icon1 Sven | icon2 Indonesië | icon4 07 9th, 2010| icon31 Comment »

Ja ja, het is zo ver.
De school is dicht, de backpack ingepakt en het huis weer netjes.

Tijd om aan een 5 weken durend avontuur te beginnen.


Morgenochtend om 7.20 vliegen we via Istanbul naar Kuala Lumpur. Daar zullen Fida en ik een paar dagen rondkijken. Zondag kijken we daar de WK-finale.

En oh, oh, oh, wat hopen we dat

we winnen. We hebben onze oranje spullen mee om Kuala Lumpur onveilig te kunnen maken.
17 juli vliegen we door naar Sumatra. Daar gaan we 4 weken rondreizen. De bedoeling is om te duiken, wandelen, chillen, orang-oetangs te spotten en vulkanen te zien stomen. Het belooft een afwisselende vakantie te worden. Volop lekker eten, genieten van nieuwe culturen en ook lekker chillen aan het strand.
Geregeld zal ik op deze site even laten weten wat we mee gemaakt hebben.

Geniet van jullie zomer en vakanties. Tot snel!
Groetjes van Sven en nu dus ook Fida!!! ;-)

Nov 3

Zo daar zit ik dan, beetje versufd en slaperig omdat het midden in de nacht is. Vanuit het gueshouse, gelegen in het zuiden van Bali, Padang Padang geheten, heb ik een lift gekregen naar het vliegveld. 2 maanden Indonesie is alweer voorbij en er staat me een nieuw avontuur te wachten in Maleisie. Ik zal over een aantal uurtjes aankomen in Kuala Lumpur, dat zal zijn wanneer jullie liggen te dromen.
De afgelopen 3 dagen heb ik enorm liggen luieren op het strand bij Padang Padang. Ik ben dan ook goed bruin geworden en heerlijk uitgerust. Klaar voor een nieuw avontuur. ;) Padang Padang is een favoriete plek bij surfers. In de hele omgeving liggen er goede surfplekken. In het guesthouse waar ik zat waren dan ook vele surfdudes, zoals ik ze noem. Ze hebben een eigen levensstijl en taaltje. Als je daar niet in zit, zoals ik, dan is het moeilijk om daar in te komen. Ik was dan ook de laatste dagen vooral op mezelf en heb veel liggen lezen, wat ook wel weer heel relaxed was.

2 maanden Indonesië
Het was een enorm mooie ervaring. Vanaf het moment dat ik aankwam in Jakarta tot nu hier op het vliegveld van Bali heb ik enorm veel beleefd en gezien.

Ik heb zo’n beetje alles wel van m’n lijstje gehad en daar ben ik blij mee! Jakarta was nogal schokkend en heel Java enorm druk, Bali en Lombok daar tegen over zijn veel rustiger.

Ik vond Bali vooral prettig vanwege de andere cultuur. Hier overheerst het Hindoe geloof en dat is terug te zien in duizenden tempels die je overal tegen komt. Hier geen last van moskeeën die in de ochtend hun gebed door de speakers knallen.
Achteraf had ik van Java meer verwacht, qua natuur en ruimte. Er leven echter 120 miljoen mensen op dit eiland en is daarmee een van de meest dichtbevolkte ter wereld, dat zal ik niet snel meer vergeten! :p Op Java vele mooie oude tempels gezien. Yogjakarta was leuk en ook Pandagaran was heerlijk op het strand!

Dien Plateau was top, jammer alleen dat ik m’n mobiel daar kwijt raakte. En dan Solo, waar ik 2 dagen vast kwam te zitten omdat ik m’n pinpas in de ATM had laten zitten…. en dan was er nog Bromo. Waar ik een hele nacht goed ziek was en een dag nodig had om weer op krachten te komen voordat ik weer verder kon, naar Bali!
Op Bali had ik meer geluk. Prachtig gedoken, heerlijk gegeten en leuke mensen ontmoet. HIer is het meer touristisch. Gili eilanden waren zeker een succes omdat ik toen met een enorm leuke groep mensen was. Ook heerlijk gedoken, gesnorkeld en op prachtige stranden gelegen en geslapen in een bamboohutje op het strand. Ubud was ook zeker een succes, prachtige plek om van daaruit allerlei dingen te zien en doen.
De ceremonie van de crematie was enorm indrukwekkend, ik zal daar nog snel eens proberen wat foto’s van te laten zien!

Oké, nu moet ik opschieten want ik kan het vliegtuig al in.

Bedankt voor alle reacties van jullie tot nu toe!
In Maleisie zal ik jullie weer vervelen met nieuwe verhalen!

Groetjes, dikke kus

Okt 30

De regen begint zachtjes op m’n blauwe helm te tikken. Ik volg met m’n ogen de rijstvelden die tegen de stijle hellingen zijn aangebouwd, dan zie ik in de hoogte palmbomen met grote kokosnoten erin, nog hoger zie ik donkere wolken die boven het landschap voorbij drijven. Het regent niet hard maar toch ben ik zeiknat. Ik kijk om me heen en zie overal water op en neer klotsen.

Dit kan niet goed zijn bedenk ik me, terwijl ik probeer te genieten van het prachtige landschap waar ik doorheen glij. Een flinke klap en een val van een meter maken me nog natter dan ik al was. Plots wordt er met een Indonesisch accent geroepen, PEDDEL PEDDEL!! Vlot zet ik met een flinke kracht een aantal flinke halen in het kolkende water zodat de blauwe rubber boot weer recht komt te liggen in. Shit ik moet wel op blijven letten natuurlijk.

Vol vaart glijden we af op de volgende waterval, ik ben aan het raften in Bali.

Afgelopen maandag ben ik in Ubud aangekomen nadat ik 4 nachten in Kuta heb doorgebracht. Kuta is de ‘partyplace to be’ hier op Kuta. Ubud daar in tegen is de plek om vele culturelen activiteiten te zien en te beleven. Een grote tegenstelling, want Kuta is enorm westers, zoals ik al verteld had stikt het er van de Australiërs en die zuipen aardig wat biertje tot diep in de nacht.
Ik zal kort proberen te vertellen wat ik nu weer allemaal beleefd heb.
Read the rest of this entry »

Okt 24

dreambeachDe wind zorgde voor een aangename verkoeling op het bootje dat dobberde op de sterke stroming langs de tropische Gili Islands. Ik roggelde een mooie groene in m’n duikbril zodat straks tijdens het snorkelen m’n glas niet beslaat. Vervolgens deed ik m’n flippers aan en liet me achterover vallen, het warme azuurblauwe water in. Echt afkoelen deed het nog niet, want het water is hier zo’n 28 graden, een klein verschil met de 30-35 graden die het hier overdag is. M’n dag zou bestaan uit snorkelen op 4 verschillende plekken rond de drie Gili eilanden en een lunch op Gili Meno. Voor 70.000 roepies, dat is zo’n 6 euro.
Kijkend door m’n duikbril zag ik al snel honderden verschillende soorten prachtige vissen, de ene nog veller gekleurd dan de ander. Vele zul je wel eens in de film Finding Nemo gezien hebben, in het echt zijn ze nog mooier kan ik je vertellen! Het koraal is hier niet zo kleurrijk, maar zorgt wel voor genoeg pleizer om naar te kijken. Ik nam een flink hap adem en flipperde zo’n 8 meter naar beneden om alles eens van wat dichterbij te bekijken.  Tussen het koraal zwommen prachtige zwart-witte visjes. Wanneer ik te dichtbij kwam schoten ze het koraal in om zich te verstoppen. Met een paar stevige halen zorgde m’n flippers ervoor dat ik weer boven kwam en het al zo fijne zuurstof weer in te kunnen ademen. Is dit dan het paradijs…?

(Ik heb foto’s geupload. Klik op verder lezen en dan staan ze onder aan. Ook zijn er nieuwe foto’s bij MyTravelMate & ook nog eens bij Foto Gallerij!)

Read the rest of this entry »

Okt 12

Zo het is alweer bijna een week geleden sinds m’n laatste bericht. Er is in deze week veel gebeurd zeg! Als ik de kranten mag geloven niet alleen bij m’n eigen reisavonturen. Sjonge de hele wereldeconomie staat op instorten, maar ik maak me daar niet druk om. Ik had m’n eigen zorgen!

Het was dinsdag 7 oktober dat ik om 11 uur vertrok met een busje naar Bromo. Bromo is een bekend vulkanisch gebied gelegen op zo’n 2000 meter hoogte. Het schijnt prachtig te zijn om daar de zonsopkomst te zien. Dus dat leek me een goed plan. Eerst met een busje met een aantal aardige andere backpackers op weg naar Bromo. Het was een rit van ongeveer 8 a 9 uur, en het beloofde de meest ellendige rit tot nu toe te worden.
Het begon allemaal met de geweldige chauffeur… Read the rest of this entry »

Okt 6
Wat een dombo!
icon1 Sven | icon2 Indonesië | icon4 10 6th, 2008| icon35 Comments »

Zaterdagochtend ben ik vertrokken bij Cees en Jantine. Het waren een aantal gezellige en interessante dagen. 2 bussen brachten me naar het treinstation in Yogja, Tugu stasion. Daar moest ik 2 uur wachten en vertrok toen in een overvolle trein naar Solo. Tijdens het naar binnen proppen in de trein zag ik een andere westerling. Het bleek een Australiër te zijn en we raakte aan de praat, hij ging ook naar Solo. Ook raakten we aan de praat met een Indo, hij werkte in Jakarta bij de rechtbank. Een uur stonden we tussen alle mensen in en praatte over Indonesië en de wereld. De Indo bood ons aan naar een guesthouse te brengen, z’n auto stond bij het station. Nou perfect! Om 3 uur kwam ik aan bij Istana Griya. Een net guesthouse voor 1 of 2 nachten. Ik wilde eerst met de Australiër door de stad lopen, maar onze backpackers-bijbel vertelde dat alles al gesloten was, zondag! Ik besloot te chillen en dagboek te schrijven.
’s Avonds met de Ozzy lekker zitten praten en nog ergens gegeten. Vroeg naar bedje gegaan want morgen zouden we in de ochtend wat dingen bekijken. Hij had zich voor een tour naar Bromo en dan door naar Bali

ingeboekt.

Zaterdagochtend. Samen met de Ozzy bezochten we wat ‘hoogte’ punten van Solo. Ik pinde nog wat geld, omdat ik ook besloten had met de Ozzy mee te gaan op de tour, was wel een goed idee omdat ik zo snel in Bali kon komen. Het mooiste van de ‘hoogte punten’ was een soort paleis van een royalfamilie hierzo. Het is heel apart, want ze hebben geen grondgebied, geen macht, maar zijn wel erkend als royal. In het paleis zijn overal de banden met andere koninkrijken te zien. Er zijn vele kado’s te zien in glazen kasten, veel uit Nederland. Het was interessant.
We liepen terug naar het guesthouse om snel te douchen en dan in de minibus te springen naar Bromo. HA, dacht had ik dus gedacht. Om m’n kamer te betalen deed ik m’n portomonee open. OOHH NEEEE!!!!! SHIT SHIT, waar is m’n pinpas!! Ik keek snel rond en in m’n tas, maar nee geen pas!!! Vlug sprong ik bij een Indo op de scooter en reed naar het paleis, daar hadden ze het niet gevonden. KLOTE!!! Toen door naar de bank waar ik gepind had. NIETS!!!! Ik weer terug naar het paleis met de Indo op de scooter!

ECHT NIETS, terug bij het guesthouse vertelde ik dat ik de pas niet had. Ik kon dus nog niet mee op de tour, godverd…. Ik moest tot rust komen, en al m’n stappen terug gaan. Ik concentreerde me erg goed en zag het toen voor me! Terwijl ik m’n geld telde dat ik uit de ATM had gehaald en in m’n portomonnee stopte pakte ik het pinbonnetje. Vervolgens ben ik met m’n dombohoofd gewoon naar buiten gelopen naar de Ozzy. In Ne derland krijg ik altijd eerst

de pas en dan het geld, daardoor zal ik wel de mist in zijn gegaan. Ohhh, de pas moest dus in de ATM zitten. Ik vroeg aan Patrick van het guesthouse hoe ik het kon oplossen. Morgen gaat de bank open zei hij. SHIT zit ik hier een hele dag, in de hoop dat ik dan maandag m’n pas terug kan krijgen!!!

Er zat niets anders op, ik pakte een boek en heb de hele dag gelezen. ’s Avonds ergens nasi gureng gegeten en nog effe op internet gezeten, om 11 uur gaan slapen in de hoop dat morgen m’n pasje weer in handen verschijnt.

Vanochtend was ik om half 9 bij de Danamo Bank. Na een kwartiertje wachten werd ik geholpen. Of er iemand engels sprak vroeg ik. Allemaal verlegen lachjes en er werd iemand gehaald. Die vond het ook doodeng om Engels te spreken, maar ik kon m’n verhaal uitleggen. Tot m’n ongeloof ging er meteen een man naar de ATM om de pasjes eruit te halen. Na een aantal zenuwslopende minuten kwam hij terug. Het zweet stond me ondertussen tot aan m’n vingertoppen, niet omdat het zo heet was, want de airco werkte best goed, maar van de zenuwen. Zou mijn pasje in de stapel andere pasjes zitten?????
Ik vroeg het meteen aan hem toen hij aankwam lopen, en JA, hij zat erbij!!
Wat een opluchting!! Ongelovelijk!!! Ik was zo blij! Iedereen die achter me zat te wachten in rijen van 5 op mooie groene stoelen keek m’n kant op! hahaha, oohh wat ben ik blij dat ik m’n pasje weer terug heb! Zo’n stom stukje plastic, maar zo belangrijk!!
Met m’n creditcard had ik ook nog wel geld op kunnen nemen, maar dan moet je weer allerlei kosten betalen enzo. Nu had ik m’n pasje weer terug. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik zo dom ben geweest om hem gewoon in de ATM te laten zitten. Ik met al m’n Postbank ervaring. In Australie heb ik nog nooit iets kwijt geraakt, ja een keer een t-shirt, maar nu in Indonesie al twee keer heel belangrijke spullen.
Nu ga ik terug naar het guesthouse, check 3x of ik alles heb, en stap dan hopelijk in een mini-bus die me veilig naar de vulkaan Bromo brengt. Daar blijf ik dan een nachtje slapen, om midden in de nacht op te staan en de zonsopgang te kunnen zien bij de beroemdste vulkaan van Indonesië. Later die dag rijden we naar Bali. Ik zal hopelijk uitkomen in Lovina…
Wat een avonturen weer he!!
Pfff wat een stress ook….
Okt 2

30 oktober was de laatste dag van de Ramadan. Hier in Indonesia betekent dit dat er 2 weken vakantie is en heel veel mensen familie gaan opzoeken. Treinkaartjes zijn opeens dubbel zo duur, guesthouses zijn zogenaamd vol, omdat de hele familie van de eigenaar er komt verblijven, en er heerst een gevoel van opluchting dat het vasten weer bijna voorbij is.

Het leek mij een goed plan om met de feestelijkheden die volgen op het einde van de Ramadan, wat wij in Nederland Suikerfeest noemen, Cees en Jantine op te zoeken. Ze zijn zoals ik al eerder vertelde vrijwilligerswerk aan het doen voor stichting Lestari. Ik nam vanuit Yogja 2 bussen en kwam binnen een uurtje aan in het dorp Pakem dat langzaam aan opgeslokt wordt door deze culturele hoofdstad van het land. Jantine stond me zoals afgesproken op te wachten. Samen liepen we richting het opvanghuis waar een heel stel kinderen in 6 huizen worden opgevangen. Ze wonen hier tot ongeveer hun 18e. Vanuit hier gaan ze naar school en worden ze opgevoed door een moeder. Deze moeder woont in een van de 6 huizen en zorgt voor de kinderen en helpt bij de opvoeding. De stichting zamelt geld in zodat de kinderen te eten en te drinken krijgen. Er beveiliging kan worden ingehuurd en alles hier dus draaiende blijft. Het is erg goed werk wat er gedaan wordt! Helaas is er vanuit de overheid zelf maar weinig steun.

De broer van Cees was hier ook met z’n vriendin. Ze zijn 3 weken op vakantie in Indonesië. Samen brachten we de dag hier door.

Ik werd rondgeleid en beetje voorgesteld. Vanwege de vakantie zijn veel kinderen naar familie toe dus is het een stuk rustigere hier. Ik kreeg wel een goede indruk van wat voor goed werk er hier gedaan word.
Al snel kwam er een voetbal te voorschijn. In de namiddag werd Nederland – Indonesië gespeeld. Het was 3 tegen 3 en Nederland won met 10-5. Ik verloor wel een halve teennagel, maar had het er graag voor!

Het was leuk en ontzettend zweten!
’s Avonds aten we heerlijk Indonesisch en na een biertje en gezellig nog effe praten gingen we naar bedje toe. Ik was moe van alle indrukken.
Read the rest of this entry »

« Previous Entries